اذيت و آزار

در کـــنارم غــم او هست  چــــرا  يـــار نباشد

مــــونس  و همـــدم و همراز وفـــــادار نباشد

به خدا مـی برم از شهر شـما رخــت به  جایی

کـــــه در آن جـــا خبر از اذيــت  و آزار نباشد

عمــــــر بگذشته و بغير از تو ستم هيچ ندیدم

هیچ شوخي بـــه خدا چــون تو دل آزار نباشد

تا تو بيرون شوی از خانه من از رشک بميرم

چـــون کسي نيست بــــه زلف تو گرفتار نباشد

راز صد باديه درد اســت بــه جان تو ( بريدآ )

کــــه بغير از تــــو کسی خسته و بيمار نباشد