لاف رســـوایي

                        از فراقـــت در نهانم آتش اســـت 

 دوستان اينجا زبانــم آتش اســـت

 گــــر منم بي آشيان ای مردمان 

 تــار پـــود آشيانــــم اتش اســـت 

                         پس چه مي پرسی تو از احوال من 

 گوشت پوست واستخوانم آتش است

                         بسمل ام بس می طپيدم در خون خود  

 نالــــه و آه و فغانـــــم آتش اســت 

                         ای جفـا  جـــو بین براحــوال مــن  

   این زمان دارلامانم آتش اســــت

                         فضــل  گل مي سوزم از جور رقيب  

  یک نظر کن گلستانم آتش اســـت 

                         لاف رسوایي  به گوشم آشناست 

   زین سبب روح وروانم آتش است

 تا اســیر جور نا مـــردان شـــدم  

 گوئيا بــر دودمانــم آتش اســـت  

                          مرگ من شادی نشین دشمن است 

 جنـــبش تابـــوتيانم آتــش است

  من( بريد)شکوه هـــای مردمم  

  شعله ً وآتش فشانم آتــش اســـت 

                                         نجیب برید