چرا فعالیت رسانه ها محدود میشود ؟

حادثه تکان دهنده و هیجان انگیز! دختر هشت

 ساله را پدر کلانش با جوان بیست ساله نکاح

کرد.

درآرزو دیدن

در آرزوی دیـــدن جــانـــان نشسته ام

با ایـــن  تیره پیکر هـجرت شکسته ام

مانند مــوج عــزم سفر بسته ام بخویش

کابوس وحش تــرس اسارت گسسته ام

با خون دل وضوی نماز تو خــوانده ام

اینجـــا تیممی بــــــه خیال تـو شسته ام

کــردم شنا به بحر فــــنا غــرق ظلمتم

گرداب زندگیست کــه گاهـی نرسته ام

بس ســـوختم بدامـن غــربت همیشه آه

زیـن سـوزوساز چارهء دیگر نجسته ام

خون شـــهید در وطنـم مـــوج  میـــزند

پیمان عهـد خـویش بدین مـــوج بسته ام

بس ســو ختم ندید کسی سـوز وساز من

(خا کسترم که بر سری آ تش نشسته ام)

گله دارم

                  مهجورم و از تلخی هجران گله دارم

                 در بندم و از گوشه ء زندان گله دارم

          گر غير مکد خــــــون مرا باک ندارم

          از هيبت و از بخل محبان  گله  دارم

                از دوری زيبا وطـــــن و مردم پاکش   

                از رنـــج شبا روزی طفلان گله  دارم

          سرد است هوا بام وطن گشته سفيد پوش

          بی چوب ذغال از شم وشمدان گله  دارم

                 از نرخ و نوا قامـــــــت بشکسته   دهقان

                 از ژنــــــــده لباس در تن عریان گله  دارم

           هرچند بوطن مزد همه دالر و  يورو ست

            از پول  سياه واسکت و تنبان گله  دارم

                 حيف است به مکتب نــــرود طفل غربیان

                 از نسل جوان و ســــرو سامان گله  دارم

         «خودخواهی ياران سبب دل شکنی هاست

          زین شيشه بشکسته و پاشان  گله  دارم»

                 از روســـــــي و ایرانی و پنجاب نه نالم

                 از چـند تنک مايـــــــــــه افغان گله دارم

           از غزنه و از لـــوگرو پکتيک نـــگویم

           از کشمکش خطه پــــــــروان گله د ارم

                هر چند به ويرانی ما جـــمله سهیم اند

                از وردک و از مـــردم لغمان گله  دارم

          مردم همه آواره و بــــي خانه و مايوس

         از قصـــر نشین کابل و پغمان گله  دارم

                فرياد ( بريد) از ستم عصر جدید است

                آزادی و از حکمــــت سلطان گله دارم

زر فشان

دلــــم از وام در آن ساعـــت شکـــستی

ز ســــاحل رفتی در قـــــایــــق نشستی

تـــــــو پــــــارو میزنی در مـــوج دریا

همـــــی گـــــفتم نگـــهدارش خــــــدایا

چو خورشیدهر دو زلفت زرفشان است

دو چشمانت بـــــه چشمم آســمان است

از ایـــــن دریـــا نــــوردی بی قــــرارم

کـــه مــــن فرزنــــد دشـــت  کوهسارم

ز رخسات نکو تـــر مشتری  نیــــست

به هیچ دریا به غــیر از تو پری نیست

دلـم چون موج دریا در خـــروش است

لبم خشکیده چـون ساحل خموش است

مـــکن عیبم تـــو ای ســـر تاج عشقم

که مـــن بــــی چاره از  تاراج  عشقم

مـکن شـــکوه« برید »از روز گاران

کـه دنـــیا را زمســـــتان و بــهـــاران